 |
 |
 |
Udjang Pandang is een grote plaats, en in mijn ogen niet de mooiste plek om te verblijven. Ik ben hier op 2 oktober aangekomen. Als eerste heb ik een vliegticket geregeld naar Surabaya en ben vervolgens met een Australier wat gaan eten aan de langste eettafel ter wereld. Dit is een kilometers lange boulevard aan zee, waar de zeewering een muur van een meter breed als lange tafel wordt gebruikt om aan te eten. Leter op de avond zijn we op zoek gegaan naar een leuke bar, maar aangezien Udjang Pandang een havenstad is is een dergelijke plaats moeilijk te vinden. Voornamelijk Karaoke bars waar je hoertjes op uiterlijk en stem kon uitkiezen voor een avondje plezier.
3 oktober ben ik naar Fort Rotterdam geweest. Daar heb ik mij een groot deel van de dag opgehouden met een aantal studenten.
|
|
|
3 oktober ben ik naar Fort Rotterdam geweest. Daar
heb ik mij een groot deel van de dag opgehouden met een aantal
studenten. 'S avonds ben ik met een Nederlander van Indonesische
afkomst de stad in geweest om wat te eten en we hadden zowaar een
leuk cafe gevonden.
Fort Rotterdam
Voor de Nederlanders hier het Fort Rotterdam bouwden heeft er rond 1550 een eerste fort met aarden wallen gestaan dat gebouwd werd door koning Tunipallangga van Goa. Dit fort werd in 1634 door Sultan Allaudin in baksteen herbouwd. In het verdrag van Bungaya in 1667 werd overeengekomen dat andere forten moesten worden afgebroken en dat het fort Jumpandang het Nederlandse hoofdkwartier zou worden. Admiraal Cornelis Speelman beschreef dit fort als "sterk" met een voorraad goed drinkwater, gelegen op een goede lokatie met bovendien een geschikte haven waar onze schepen voor bijna elke wind veilig konden schuilen. Onder Speelman werd de naam van het fort veranderd in "Rotterdam", zijn geboorteplaats. In 1673 begon men met een volledige herbouw van het Fort dat zowel een administratief- als verdedigingscentrum moest worden. Alleen al aan de dikke muren is jarenlang gewerkt. Deze muren zijn ongeveer twee meter breed en zeven meter hoog. De meeste gebouwen binnen het fort dateren uit het eind van de 17e eeuw en begin 18e eeuw.
Tegenwoordig is het fort in gebruik als museum en zijn hier de kantoren gevestigd van de Indonesische Archeologische dienst.