Ratu Boko

De laatste dag in Yogyakarta ben ik met Brook, een amerikaan naar de Ratu Boko Heritage gegaan. De reis er naar toe was met een stadsbus naar het busstation Yogya, vanwaar we een overvolle bus richting Ratu Boko hebben genomen. Zo'n busrit is een ervaring op zich, hoewel wij binnen konden staan, hingen er nog zo'n 10 mensen buiten de bus. Hoe verder we van Yogya kwamen des te meer ruimte kwam er in de bus en halverwege konden we een zitplaats bemachtigen. De bus stopt bijna voor de ingang van de Ratu Boko, zij het dat dit complex op een heuvel ligt en je die dus eerst (via een trap) moet beklimmen. Je komt het complex binnen via een soort entree, waar zich een receptie bevind en even verderop kun je een toegangskaartje kopen. Dat was iets wat ons verbaasde, want er was op ons na geen toerist te bekennen. Heerlijk dus een rustige dag zonder vervelende souvenirverkopers. We zijn hier dan ook bijna de hele dag gebleven, genoten van het uitzicht, want je hebt hier een mooi uitzicht op de Prembanan (zie Indonesie 1) met op de achtergrond de vulkaan Merapi. Daar we eigenlijk verwacht hadden dat deze plek door meer mensen bezocht zou worden hadden we geen lunch meegenomen, in de verwachting dat je net als bij de Bororburdur en Prembanan wel wat te eten zou kunnen kopen. Nou weinig te eten, wel was er iemand die frisdrank, chips en pinda's verkocht, dus onze lunch heeft bestaan uit pinda's en chips.

Alles gaat nog met hand op het stationnetje van Ptyungan

Tegen 5 uur zijn we teruggegaan naar de straat, waar we richting het spoor zijn gelopen en bij de wachter van de spoorwegovergang hebben gevraagd hoe laat de trein zou gaan. We hadden geluk, om 6 uur, dus zijn we naar het station gelopen. Hier probeerden we een treinkaartje te kopen, maar we werden door de loketist vreemd aangekeken toen we zeiden dat we naar Yogya wilden en vervolgens min of meer genegeerd. Van een andere passagier kwamen we aan de weet dat dit ritje zo kort was dat dit gratis was. Logisch eigenlijk als je ervan uitgaat dat van Surabaya naar Yogya 4.150 rupiah kost. De afstand van 20 km zou dan een stuiver gekost hebben, wat dus ook in Indonesie niet meer de moeite waard is om daarvoor een kaartje te verkopen.

De trein was overvol, maar gelukkig duurde dit ritje niet langer dan ongeveer 10 minuten. Terug in Yogya hebben we heerlijk gegeten, en 's avonds zijn we met een paar andere gasten uit het hotel naar een leuk cafe geweest met verbazinwekkend goede live-muziek.

De volgende morgen moest ik al weer vroeg op om de trein naar Jakarta te halen die om 7:00 uur vertrok. De trein had in totaal 2 uur vertraging opgelopen, waardoor ik precies op tijd op het vliegveld arriveerde om mijn vliegtuig naar Nederland te halen. Gelukkig was het zondag en waren er geen demonstraties in Jakarta zodat ik niet nog meer vertraging op liep.

Hieronder volgt een korte beschrijving van de Ratu Boko Heritage, die nauwelijks bezocht word, maar toch zeker de moeite waard is.

De Ratu Boko ligt zo'n 3 kilometer ten zuiden van het Prembanan tempelcomplex. De grootte van het complex is zo'n 250.000 m2 en is gelegen op een 200 meter hoge heuvel. Vanaf deze plek heb je een goed uitzicht op de Prembanan, en de Sewu tempel. Het is onbekend wie de bouwer is geweest van dit het Ratu Boko complex. In eerste instantie was er alleen sprake van de Kraton Ratu Boko (Kraton = paleis) totdat de Nederlander van Boeckholtz in 1790 ook ruines vond boven het Kraton. De renovatie van het complex is begonnen in 1938 door de Nederlanders. In 1952 is deze activiteit overgenomen door Indonesie, en is nog steeds gaande. Aangezien hier de ruines te zien zijn van eem paleis en diverse tempels kan worden aangenomen dat deze plek eens het bestuurscentrum is geweest van deze streek.

Hier is de entree. Vanaf de straat leidt een lange trap naar een moderne entree waar je wordt gevraagd om je naam in een gastenboek te schrijven. Even verder staat een loket waar je een toegangskaartje kan kopen (sinds augustus 1999 gelden er speciale tarieven voor toeristen USD 5). Na het loket leidt een pad door een aangelegde tuin naar de hoofdpoorten. Ratu Boko, de hoofdpoort en pad leidend naar de ingang

Ratu Boko, de hoofdpoort en pad leidend naar de ingang

Dit deel bereik je door door de twee hoofdpoorten te lopen. Achter deze twee poorten tref je op een terras twee tempels aan, de Batu Putih en de Pembakaran tempel. De Batu Putih zou een crematie tempel zijn geweest. Op de foto hieronder is Batu Putih te zien met in het midden een gat.

Binnen een ommuurd deel zijn hier restanten van twee tempels (Pendopo en Pringgitan) te vinden. De omheining heeft drie toegangspoorten (noord, west en zuid). Aan de oostkant van de omheining zijn de restanten te vinden van de Balai Balai. Noordelijk van de Balai Balai is een rechthoekige vijver te vinden. Hoewel het water er vies uitziet wordt hier door omwonenden de was gedaan. Oostelijk van de Balai Balai staan drie miniatuur tempeltjes die worden toegeschreven aan de koninklijke familie.

Aangezien het complex zich op een heuvel bevind is het logisch dat er een gebrek was aan water. In de ruines zijn dan ook op veel plaatsen afwateringskanalen te vinden die naar in steen uitgehakte reservoirs toe leiden.

Helemaal oostelijk van het bovenstaande zou een grot zijn. Dit is echter niet meer dan een in de rotsen uitgehakte kamer waar je nauwelijks rechtop kan zitten. Deze ruimte zou zijn gebruikt voor meditatie.